Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Bir dev giderken

09.02.2019 - kafsinkaf.org
13 Ağustos 2010 akşamı Kamil Koç kardeşimin yurtdışından getirdiği fotoğraf makinasını kızıma götürüp sevindirmek fikri ile Çandarlı yollarını tutmuştum. Hafta içi olduğundan ben kutsal topraklarda kalıyordum, bizimkiler yazlıktaydılar. Dönüş yolundayken acı bir telefon ile kızım Devrim’in bacağının kırıldığını duyup deli gibi dönmüştüm. Çıldırmıştım. Ne yaptığımı bilmiyordum. Aklıma sen geldin… O gün anladım ki bir Karşıyakalı zora düştüğünde sen hep oradaydın… Defalarca baktın, kontrol ettin, Mustafa Pektemek ve Emre Belezoğlu sırada otururken Devrim’i içeri aldın ve dedin ki “Önce Karşıyakalıları alalım”… Belki de bu yüzden Devrim doktor olmak istiyor… Karsad çatısı altındaydık. Sen büyük bir başkanın, büyük bir erdemin yansıması olarak örnektin… Voleybol şube bizdeydi. Sen yanımızdaydın. Kızların her sakatlığında koştuğumuz kurtarıcımızdın. Zaman zaman gelirdim o güzel köşke. Köpeklerinle oynardık, yürürdük bahçede. Sonra koleksiyonlarına bakar uzun uzun anlatırdın. Zaman zaman bizim gençleri toplar getirirdim sana. Büyük bir liderin, güzel bir insanın bir gerçek Karşıyaka beyefendisinin yanına… Çikolataya bayılırdın. Son geldiğimde yiyemediğini düşündüm. İçim ezildi… Her şeyi merak ederdin. Tam bir bilim insanıydın. Hayvanları, insanları severdin. Az daha Karşıyaka için sakatlanacaktın, sporcu merkezinde üstüne tavan çökmüştü. Ellerinde yarattığın onca değeri terk etmedin. Her oyuncumuzda emeğin vardı. Sen koskoca Bülent Zeren olarak yaşadın. Bizim Bülent ağabeyimiz, başkanımız, örnek idolümüz. Türk sporunun eşsiz hekimi. Karşıyaka aşığı Bülent Zeren…Hayallerin vardı. Karşıyaka başkanı olacaktın, kem gözler, vicdansız yürekler engel oldular. Biliyordun kim olduklarını yine de duruşunu bozmadın. Bildiklerini konuşurduk. Sen benim canım ağabeyimdin. Canımın içindendin. Şimdi diyorlar ki Bülent ağabeyin yok… Akşamdan beri beynim zonkluyor. Şimdi o köşk ne kadar öksüzdür. Şimdi Karşıyakalı her sporcu ne kadar yalnızdır. Şimdi anılar nasıl çaresizdir. Şimdi sen yoksun ya…. Bülent ağabeyim, canım başkanım…Bizim de bir parçamız seninle yok oluyor… Juriçeviç acısını atlatamadık. Şimdi bu acıya nasıl dayanacağız! Yaşantımın en zor yazısını yazmakta varmış. Canım ağabeyim. Canım başkanım. Güzel insan. Senin kadar yaşamı seven, insanı seven, doğayı seven bir insan daha gelmeyecek bu dünyaya. Bize de seni tanımanın onuru düştü. Bu da yeter… Öz kardeşin...Müjdat.... Müjdat Bilgiç